ROMEcoaching.nl

"Was ik maar alvast 18 jaar" - hoe om te gaan met zeuren

Enkele weken geleden was ik op een zonnige zondag met m’n dochter van 9 jaar in de plaatselijke supermarkt. Even snel een paar boodschappen halen die ik zaterdags vergeten was. Volgens m’n zoon van 13 en m’n dochter van 9 ben ik een mama ‘die alleen maar gezond wil eten’ en als ik eten op tafel zet zeggen ze steevast ‘daar komt mama weer aan met haar groenteprut’. Dit omdat ik ervan hou om meerdere groenten bij elkaar in de wok te doen met vaak wat kokosmelk of gepelde tomaten, zodat het naar mijn idee een heerlijk eenpansgerecht is.

Ik snap dat eigenlijk niet, want bij ons wordt ook gewoon friet, pizza, pannenkoeken en chips gegeten…..tja….In mijn ogen nog helemaal niet gezond genoeg en zou het nog wel iets beter kunnen 😉

Zeuren om snoep: “Mam, mag ik diieeee??”

Lees hier verder...

Deze blog verscheen enkele weken geleden als gastblog op de website van GezondeGezinnen.

Kun je nog denken tijdens een emotie?

begrip voor emotie.jpg

Ken je dat? Je kind ontploft en is onbereikbaar! Je wil hem eigenlijk eens goed duidelijk maken dat het echt niet kan wat 'ie doet. Hij mag niet met de tractor door de kamer gooien! Wat denkt 'ie wel?

Nou, hij denkt eigenlijk helemaal niets......

Emoties en helder denken

Wist jij dat er in je hersenen zich de zogenaamde ‘frontale kwab’ bevindt? Dit is het gebied dat ervoor zorgt dat je logisch kunt beredeneren, plannen, organiseren, op je beurt wachten, enz.

Uit onderzoek is gebleken dat tijdens een heftige emotie dit gebied minder doorbloed wordt. Er is minder hersenactiviteit. Dit verklaart het feit dat je tijdens een heftige emotie niet helder kunt denken. Verwacht dit dan ook niet van je kind. Of van jezelf....:-).

En als je eerlijk bent, dan herken je dit vast ook bij jezelf.
Heb je zelf nooit iets gedaan uit boosheid, waar je achteraf spijt van had? Iets gezegd wat je niet had willen zeggen?....Iets kapot gemaakt?.....Iemand of jezelf pijn gedaan?.....
Als een emotie eenmaal hoog opgelopen is, dan kunnen we niet meer helder nadenken!

Deze zogenaamde frontale kwab heeft bij benadering een kwartier nodig om weer goed doorbloed te worden. Die tijd heeft een kind (en jij!) dus ook weer nodig om te kalmeren en na te kunnen denken. Gun je kind en jezelf dus even de tijd om rustig te worden en weer verder te kunnen gaan. Ga niet meteen achter je kind aan. Als hij wegloopt tijdens/na een confrontatie, dan is dat geen brutaal gedrag! Dan is het juist een heel verstandig (onbewust) besluit van je kind. Hij voelt heel goed aan wat hij nodig heeft en wat werkt. Rust! Even alleen zijn...

En natuurlijk mag je er daarna op terug komen. Op wat er gebeurd is. En mag je aangeven wat je ervan vond. Om ook te luisteren naar wat je kind ervan vond. Om vervolgens samen afspraken te maken.

TIP!
Sta eens even bij jezelf stil en wat jij doet als je kind ontploft. Reageer je direct? Ontplof je zelf ook? Hoe zorg je ervoor dat je zelf weer kalm wordt? Kijk eens wat jíj kunt doen om je kind en jezelf eerst rust te gunnen na zo'n bui.

Beter is natuurlijk om te vóórkomen dat emoties zo hoog oplopen. Hoe doe jij dat?

Mijn tips hierover zijn een van de onderwerpen uit m'n online programma 'Emoties? Poeh!'. Wil je als eerste op de hoogte zijn wanneer dit programma weer van start gaat? Dan kun je je hier aanmelden.

 

De poort

Susan zonder WM-0603bew.jpg

Stel je niet aan

“Kom op zeg, stel je niet aan. Er is niks aan de hand. De zwemjuf bijt je echt niet hoor!” Wie heeft er nooit zo’n soort opmerking te horen gekregen toen ‘ie een kind was? En, hielp het? Waren je bange gevoelens toen op slag weg? Ik schat zo in van niet….:-) Zeg jij het wel eens tegen je kinderen? Ik wel! En het helpt voor geen meter….

Irritatie

Een aantal jaar geleden, m’n zoon was toen een jaar of 8, durfde hij niet naar z’n vriendje te gaan die bij ons in de straat woonde. Hij kwam daar al jaren over de vloer en at er iedere dindagmiddag, samen met z’n zusje, zijn boterhammen tussen de middag. Op een middag wilde hij graag met zijn vriendje spelen, waarop ik zei: “Ga er maar heen en vraag maar of hij wilt spelen”. Waarop m’n zoon antwoordde dat ik met hem mee moest. In de eerste jaren van afspreken had ik hem vaak weg gebracht. Ik vond het ondertussen tijd worden dat hij dit prima zelf kon. Zeker bij dit vriendje, dat zo dichtbij woonde en waar hij zo vaak over de vloer kwam. Ik moedigde hem aan om zelf te gaan. Maar m’n zoon ging in verzet. Het irriteerde me, omdat ik het niet snapte. Hoezo moet ik mee, als je er al zo vaak bent geweest? Hoe moeilijk kan het zijn om er naar toe te lopen en te vragen of het vriendje wil spelen? M’n zoon werd wat zeurderig (hij was toen nog niet verbaal zo sterk dat hij mij vertelde wat hij eng vond of wat hem dwars zat). En juist dat zeurderige gedrag, irriteerde me. Diepe zucht bij mij. Proberen nogmaals kalm aan te moedigen. Maar hij weigerde. En ik weigerde. Ik dacht op dat moment nog dat het wellicht zou helpen dat als ik niet toegaf en hij het echt graag wilde, dat hij dan wel zou gaan. Maar dat was niet zo…..

Oeps, vergeten! Tussenstappen...

Wat ik vergat op dat moment, is dat als een kind iets te spannend of eng vindt, dat het dan hulp nodig heeft van ons om stappen te zetten die hij wél kan. Tussenstappen. Soms is een stap gewoon te groot. Ik had met m’n zoon tot aan de poort kunnen lopen. Of de moeder kunnen bellen of ze hem buiten wilde opwachten, of…..genoeg tussenstappen te bedenken. Dat had zijn zelfvertrouwen wél geholpen. Hij had een stap voorwaarts kunnen zetten. Nu bleef hij met een gevoel van falen zitten. Ik durf (en kan) iets niet…

Een stap vooruit

Bij angst is het belangrijk dat je altijd een stapje voorwaarts zet. Hoe klein de stap ook is. Want angst verlamd ons. We deinzen achteruit. Als je schrikt van een auto die hard komt aanrijden, is dit natuurlijk een prima reactie. Maar als je volwassen bent en je blijft verlamd op de bank zitten, omdat je geen boodschappen durft te doen, is dat niet handig.

Als je kind ergens bang voor is of iets spannend vindt, kijk dan samen met je kind welke stap het wél kan maken. Zo doet hij succeservaringen op en krijgt hij steeds meer vertrouwen in zichzelf. Laat je je kind een situatie vermijden omdat het bang is of doe je niets (het kind moet het zelf maar oplossen), dan heeft angst de neiging om te groeien en groter te worden.

Mijn angsten

Zelf heb ik ook nog wel eens last van angsten. Hardnekkige gedachten die je jezelf ooit hebt ingeprent, zijn niet zomaar weg. Bij mij is dat voor groepen spreken. En wat ben ik gaan doen? Juist. Voor groepen staan :-). Ik ben stappen gaan zetten, zonder dat ik wist dat dat de enige juiste zet was. Terwijl ik vroeger ook heel veel vermeden heb. Ik kan me nog herinneren dat ik tijdens mijn HBO-opleiding een presentatie moest doen. Ik liep de school binnen…..op weg naar het lokaal. Mijn angstige gedachten en daarmee mijn verlammende gevoelens werden groter en groter....ik was bijna bij het lokaal......en…. draaide me om. De angst was te groot. Ik ben naar huis gegaan. Gelukkig heb ik nog heel veel herkansingen gekregen in m’n leven en ben ik blijven doen en oefenen. En nu vind ik het super leuk om workshops en trainingen te geven over mijn passie! En om kinderen te coachen met faalangst. Ik weet hoe verlammend angst kan werken.

De oplossing

En m’n zoon? Toen ik hem ‘s avonds bij het naar bed brengen vroeg hoe het toch kwam dat hij niet naar z’n vriendje durfde te gaan, zei hij ineens: “Ja maar mam, ik weet niet wat er achter de poort is”. En toen snapte ik hem. Hij vond het te spannend om zomaar de achterdeur te openen, niet wetende wat hem daar te wachten stond….

Daarna hebben we de afspraak gemaakt dat ik de moeder een appje stuurde als hij eraan kwam. Zo wist hij dat hij verwacht en opgevangen werd. Opgelost!

Kijk hier naar een prachtig filmpje over 'een stap vooruit zetten bij angst'.

Waar loop jij tegenaan als het gaat om angst bij je kind? Laat het me hieronder weten. Dan kijk ik of ik een praktische tip voor je heb!

 

Lange tenen en geluksstofjes

gevoelig kind.jpg

Snel geraakt

Vroeger dacht ik dat 'ik nu eenmaal lange tenen had'. Ik weet nog dat ik bij het voorstelrondje op de eerste dag van de PABO, 4 dingen over mezelf moest vertellen. En één van de dingen die ik over mezelf zei was 'ik ben snel op m'n tenen getrapt'. Dat was ik ondertussen gaan geloven over mezelf....

Ik was snel geraakt. Was snel boos of verdrietig als een ander iets naars zei. Of als ik nare dingen op tv zag. En dat kwam heel diep binnen. Ik voelde de pijn letterlijk in m'n lijf als ik zag dat een ander zich pijn deed. Nu nog trouwens...:-)

Vaak snapte ik niks van mezelf. Waarom kwamen de tranen zo snel? Waarom kon ik niet me 'er gewoon niks van aantrekken'? Waarom voelde ik me zo opgelaten als ik ergens nieuw binnen kwam? En waarom voelde ik me altijd bekeken of uitgelachen? Maar deze vragen stelde ik niet hardop. Alleen maar in mezelf. En in m'n dagboeken. Dus kreeg ik ook geen antwoorden....

Zoektocht en antwoorden

Tijdens de zoektocht naar mezelf die bij mij begon na een flinke crisis met mezelf zo rond m'n 22e, kreeg ik heel veel antwoorden in de boeken die ik begon te lezen. En later tijdens de vele opleidingen en cursussen die ik ben gaan volgen. Zo ontdekte ik ook het begrip 'hoogsensitiviteit'. Maar heel lang twijfelde ik. Is dit het nou wel of niet hoe het bij mij zit? En pas dit jaar, tijdens een opleiding over kinderen begeleiden rondom HS, kreeg ik antwoorden. Omdat er inmiddels wetenschappelijk onderzoek wordt gedaan en er ook van daaruit informatie komt. En ik ben nu eenmaal iemand die ook graag dingen wil weten en begrijpen. Eindelijk paste de puzzel voor mij.

Ik ontdekte dat hoogsensitiviteit een aangeboren karaktereigenschap is. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat maar liefst 20% van de bevolking hoogsensitief (HS) is. Uit hersenscans blijkt dat er daadwerkelijk een andere hersenactiviteit is bij deze mensen, wat betekent dat bij hooggevoelige mensen alles wat hun zintuigen opnemen, dieper verwerkt wordt. Dit kan al snel leiden tot overprikkeling, emotioneler reageren, meer tijd nodig hebben om te reageren, enz. enz. Omdat dit vaak niet herkend wordt, worden deze mensen vaak gezien als overgevoelig, aanstellers, huilebalken of zelfs agressievelingen (bijv. een kind dat overprikkeld raakt kan ook van zich af slaan in plaats van zich terug trekken). 

Laat je raken door mooie dingen

Nu weet ik intussen dat dit een deel van m'n karakter is. En nu laat ik me vooral raken door mooie dingen. Mooie muziek, mooie mensen, mooie afbeeldingen, mooie teksten.... Ik voel me hierdoor oprecht vaak gelukkig, blij en dankbaar. In heel veel dingen en situaties kan ik iets moois zien. Bijvoorbeeld als ik 's avonds met onze hond wandel en er staat een mooie maan aan de hemel. Of als m'n dochter zingend door het huis loopt te huppelen, of zomaar een mooi liedje op de radio, of..... En als je geniet, komen er geluksstofjes in je lichaam, die zorgen dat je je ook beter voelt. Dus hoe meer je je richt op mooie momenten en je laat raken door mooie dingen om je heen, hoe meer geluksstofjes in je lijf, hoe beter je je voelt...

Hooggevoeligheid positief inzetten

En dat is een van de dingen die je kunt doen om je (hoog)gevoeligheid positief in te zetten. Ik geniet om dit vooral aan kinderen en jongeren door te geven. Daar hebben ze hun hele leven profijt van. En dan hoeven ze niet te gaan geloven 'dat ze nu eenmaal lange tenen hebben'....

En als ik dan een kind weer zie stralen, dan nemen bij mij ook de geluksstofjes weer toe. Een win-win situatie!

Herken jij jezelf of je kind in het bovenstaande? Ik ben heel benieuwd...Je mag het me laten weten hieronder.