ROMEcoaching.nl
 
Susan zonder WM-0603bew.jpg

De poort

Stel je niet aan

“Kom op zeg, stel je niet aan. Er is niks aan de hand. De zwemjuf bijt je echt niet hoor!” Wie heeft er nooit zo’n soort opmerking te horen gekregen toen ‘ie een kind was? En, hielp het? Waren je bange gevoelens toen op slag weg? Ik schat zo in van niet….:-) Zeg jij het wel eens tegen je kinderen? Ik wel! En het helpt voor geen meter….

Irritatie

Een aantal jaar geleden, m’n zoon was toen een jaar of 8, durfde hij niet naar z’n vriendje te gaan die bij ons in de straat woonde. Hij kwam daar al jaren over de vloer en at er iedere dindagmiddag, samen met z’n zusje, zijn boterhammen tussen de middag. Op een middag wilde hij graag met zijn vriendje spelen, waarop ik zei: “Ga er maar heen en vraag maar of hij wilt spelen”. Waarop m’n zoon antwoordde dat ik met hem mee moest. In de eerste jaren van afspreken had ik hem vaak weg gebracht. Ik vond het ondertussen tijd worden dat hij dit prima zelf kon. Zeker bij dit vriendje, dat zo dichtbij woonde en waar hij zo vaak over de vloer kwam. Ik moedigde hem aan om zelf te gaan. Maar m’n zoon ging in verzet. Het irriteerde me, omdat ik het niet snapte. Hoezo moet ik mee, als je er al zo vaak bent geweest? Hoe moeilijk kan het zijn om er naar toe te lopen en te vragen of het vriendje wil spelen? M’n zoon werd wat zeurderig (hij was toen nog niet verbaal zo sterk dat hij mij vertelde wat hij eng vond of wat hem dwars zat). En juist dat zeurderige gedrag, irriteerde me. Diepe zucht bij mij. Proberen nogmaals kalm aan te moedigen. Maar hij weigerde. En ik weigerde. Ik dacht op dat moment nog dat het wellicht zou helpen dat als ik niet toegaf en hij het echt graag wilde, dat hij dan wel zou gaan. Maar dat was niet zo…..

Oeps, vergeten! Tussenstappen...

Wat ik vergat op dat moment, is dat als een kind iets te spannend of eng vindt, dat het dan hulp nodig heeft van ons om stappen te zetten die hij wél kan. Tussenstappen. Soms is een stap gewoon te groot. Ik had met m’n zoon tot aan de poort kunnen lopen. Of de moeder kunnen bellen of ze hem buiten wilde opwachten, of…..genoeg tussenstappen te bedenken. Dat had zijn zelfvertrouwen wél geholpen. Hij had een stap voorwaarts kunnen zetten. Nu bleef hij met een gevoel van falen zitten. Ik durf (en kan) iets niet…

Een stap vooruit

Bij angst is het belangrijk dat je altijd een stapje voorwaarts zet. Hoe klein de stap ook is. Want angst verlamd ons. We deinzen achteruit. Als je schrikt van een auto die hard komt aanrijden, is dit natuurlijk een prima reactie. Maar als je volwassen bent en je blijft verlamd op de bank zitten, omdat je geen boodschappen durft te doen, is dat niet handig.

Als je kind ergens bang voor is of iets spannend vindt, kijk dan samen met je kind welke stap het wél kan maken. Zo doet hij succeservaringen op en krijgt hij steeds meer vertrouwen in zichzelf. Laat je je kind een situatie vermijden omdat het bang is of doe je niets (het kind moet het zelf maar oplossen), dan heeft angst de neiging om te groeien en groter te worden.

Mijn angsten

Zelf heb ik ook nog wel eens last van angsten. Hardnekkige gedachten die je jezelf ooit hebt ingeprent, zijn niet zomaar weg. Bij mij is dat voor groepen spreken. En wat ben ik gaan doen? Juist. Voor groepen staan :-). Ik ben stappen gaan zetten, zonder dat ik wist dat dat de enige juiste zet was. Terwijl ik vroeger ook heel veel vermeden heb. Ik kan me nog herinneren dat ik tijdens mijn HBO-opleiding een presentatie moest doen. Ik liep de school binnen…..op weg naar het lokaal. Mijn angstige gedachten en daarmee mijn verlammende gevoelens werden groter en groter....ik was bijna bij het lokaal......en…. draaide me om. De angst was te groot. Ik ben naar huis gegaan. Gelukkig heb ik nog heel veel herkansingen gekregen in m’n leven en ben ik blijven doen en oefenen. En nu vind ik het super leuk om workshops en trainingen te geven over mijn passie! En om kinderen te coachen met faalangst. Ik weet hoe verlammend angst kan werken.

De oplossing

En m’n zoon? Toen ik hem ‘s avonds bij het naar bed brengen vroeg hoe het toch kwam dat hij niet naar z’n vriendje durfde te gaan, zei hij ineens: “Ja maar mam, ik weet niet wat er achter de poort is”. En toen snapte ik hem. Hij vond het te spannend om zomaar de achterdeur te openen, niet wetende wat hem daar te wachten stond….

Daarna hebben we de afspraak gemaakt dat ik de moeder een appje stuurde als hij eraan kwam. Zo wist hij dat hij verwacht en opgevangen werd. Opgelost!

Kijk hier naar een prachtig filmpje over 'een stap vooruit zetten bij angst'.

Waar loop jij tegenaan als het gaat om angst bij je kind? Laat het me hieronder weten. Dan kijk ik of ik een praktische tip voor je heb!

 

 Terug
Geplaatst: 28-12-2016 23:35:36

Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst

Reactieformulier

Ik wil graag op de hoogte blijven!
dit veld niet invullen s.v.p.